اركان مسئوليت مدني
سه ركن اصلي براي مسئوليت وجود دارد:(ماده یک قانون مسئولیت مدنی)
الف) زیان:
هدف از مسئولیت مدنی جبران زیانی است که وارد شده است. اگر ضرری که موضوع مسئولیت مدنی است موجود نباشد، خودبخود مسئوليت مدني هم نخواهد بود. بدیهی است اثبات ورود زیان بر عهده مدعی زیان است.
ضرري كه موجب مسئوليت ميشود بايد داراي سه ويژگي باشد:
1- ضرر بايد واقعي باشد: به این ترتیب که زیان وارده باعث ایجاد نقص یا کمبودی در دارایی زیاندیده شده باشد و یا اینکه منفعت مسلمی را از میان برده باشد.
2- ضرر بايد جبران نشده باشد: باتوجه به اینکه زیان باید تا آنجایی که ممکن است کامل جبران شود و سپس اینکه هیچ زیانی بیش از یک بار قابل مطالبه نمی باشد؛ می توان قلمرو زیان جبران نشده را بازشناخت.
3- ضرر بايد مستقيم باشد: در ضرر مستقيم ممكن است مال موجودي از بين برود: مثلاً كسي ماشين ديگري را از بين ببرد و يا اينكه باعث از بین رفتن فرصت مسلمي بشود که ميتوانسته منفعتی مسلم را ایجاد کند. ملاک و معیار در این مورد عرف متعارف جامعه است و قاعده از پیش تعیین شده ای را نمی توان برقرار کرد.
ب) کار زيانبار:
کار يا رفتاري كه بطور غیر نامشروع ( برخلاف قانون، اخلاق، نظم عمومی) باعث زیان به دیگری گردد.
پ) رابطه سببيت:
می بایستی بین زیان وارده و عمل مرتکب رابطه ای وجود داشته باشد تا بتوان گفت مقصر نسبت به حادثه و زیان وارده مسئولیت دارد. استثنا این بحث، غصب می باشد که در این مورد از نظر قانون مدنی ایران مسئولیت عینی بر آن حاکم می باشد و نیازی به اثبات رابطه سببیت نمی باشد.(ماده 631 قانون مدنی)
هزاران فرزند به دنیا نیامده این سرزمین آزادی اشان را از بازوان و اندیشه ما می خواهند. پس با عمل خود می آموزانیم که پدرانشان نسبت به آینده آنان بی تفاوت نبوده اند و آنان خواهند آموخت آزادی اشان را به هیچ قیمت و بهایی نفروشند.